Arisme

vis eten Onze gezellige vaste woensdagavond-maaltijd krijgt een iets andere opzet. Henk, keukenprins en vegetarisch kok, zal ééns per maand een volledig vegetarische maaltijd koken, en er komt een keuzemenu met vlees, vis of vegetarisch. Daar worden we blij van! Henk toont aan dat vegetarisch eten absoluut niet saai hoeft te zijn en heel veel meer is dan noten knagen.Hij heeft zijn sporen verdiend bij het Lachende Varken. Het restaurant heeft helaas de deuren moeten sluiten, maar gelukkig kunnen wij nog steeds genieten van zijn kookkunsten! Ikzelf eet geen vlees, maar dat maakt mij nog geen vegetariër. Ik eet namelijk wel vis, en daar zit hem de kneep. In de vijftiger en zestig jaren was verzuiling een begrip. Je wist waar je bij hoorde en als je het niet wist, dan wist een ander het wel. Soms blijkt Nederland nog steeds dol op hokjesplaatserij, zeker waar het om ‘arisme’gaat. Als niet-echte vegetariër loop je ook in 2016 bekant het risico van een identiteitscrisis. Mijn vader, jurist in hart en nieren, drukte mij een aantal jaren geleden met de neus op de feiten. Ik zei hem dat ik vegetariër was, maar wel vis at. Hij antwoordde kort en bondig dat ik dan ook geen vegetariër was, en ja – hij had een punt. Maar wat was ik dan wel, behalve inconsequent?

Lieve lezers, ik weet het: ook het eten van vis is discutabel, want ten behoeve van mijn bordje wordt nog altijd een dier geofferd. Visvangst is alles behalve milieuvriendelijk, vervuiling van de zee is terug te vinden in de vis die we eten en overbevissing bedreigt soorten. Onlangs was het sombere nieuws op TV en in de krant: over een aantal decennia vinden we meer plastic dan vis in onze zeeën! Wat betreft vegetarisme is het vlees zwak bij mij: ik ben dol op vis en zou het niet kunnen en willen missen. Ik sus mijn bezwaarde geweten met het idee dat vissen in ieder geval een leuker leven hebben gehad dat plofkippen en kistkalveren en alleen daarom al gezonder is. Bij veel mensen bestaat verwarring over wat vegetarisme nou precies is, wat veganisten doen en laten en hoe het zit met dierlijke producten als melk en eieren. En dan maak ik het mijzelf nog lastiger door wel vis te eten maar geen vlees. Ik ging maar eens op onderzoek uit om te kijken welke vormen van ‘arisme’ er nou eigenlijk bestaan en kwam op de volgende vormen: Eet een vegetariër helemaal geen dieren, dus ook geen vis, maar nog wel eieren en melk produkten, dan valt deze onder de groep van lacto-ovo vegetariërs. Ovo is Latijn voor ei, en lacto vindt je terug in lactose, de Latijnse benaming voor melksuiker. Total-vegetariërs laten al het eten en drinken staan waar een dier aan te pas is gekomen. Boter, kaas en eieren is voor hen geen spelletje maar net als vlees en vis een serieuze zaak. Hoewel de groep van total-vegetariërs vaak wordt verward met veganisme, zit er tussen deze levenswijzen wel degelijk verschil. Een veganist gebruikt geen enkel dierlijk produkt. Behalve dat zij total-vegetarisch eten, zullen zij bijvoorbeeld ook nooit wol, bont, zijde of leer dragen. In tegenstelling wat veel mensen denken, is vlees eten in de macrobiotiek wel toegestaan.

En wat ben ik dan eigenlijk, met mijn vrije interpretatie van de regels? Ik ben pescotariër of sjiek gezegd: pescanist. Het woord is afkomstig van het Latijnse pesce: vis. Ohnee, ik ben een lacto-ovo-pescetariër, nog sjieker ! Ik eet namelijk ook kaas en eieren, zij het om gezondheidsredenen beperkt. Gelukkig! Ook op mij past een etiket!

Liesbeth

 

 

Eten met de Buurt nu ook op Facebook!

Eten mFBLogoet de Buurt is ook op Facebook te vinden Eten met de Buurt is ook op Facebook te vinden facebook.com/etenmetdebuurt Ook op onze Facebook pagina zullen wij informatie, foto’s en leuke nieuwtjes gaan delen. En hierbij vragen wij jullie hulp. Willen diegenen die zelf ook een Facebook account hebben onze pagina liken en delen? Zo kunnen we nog meer mensen bereiken, de prijzen van onze activiteiten laag houden en nog meer organiseren voor de buurt! Alvast bedankten tot ziens op Facebook!
Ook op onze Facebook pagina zullen wij informatie, foto’s en leuke nieuwtjes gaan delen. En hierbij vragen wij jullie hulp. Willen diegenen die zelf ook een Facebook account hebben onze pagina liken en delen? Zo kunnen we nog meer mensen bereiken, de prijzen van onze activiteiten laag houden en nog meer organiseren voor de buurt! Alvast bedankt en tot ziens op Facebook!

Weggooicultuur

kerstboom-7845Een tante van mij bewaarde de papieren zakjes die ze in winkels kreeg in een keukenla. Voor hergebruik. Plastic zakjes van bakker en slager spoelde zij uit en hing zij aan de waslijn te drogen. Er was al genoeg afval, was haar mening. Mijn tante was een niet-alledaagse persoonlijkheid en haar bijdrage aan duurzaamheid zagen veel mensen als een deel van haar excentrieke gedrag. Maar mijn tante was haar tijd ver vooruit. Lang voordat het woord ‘duurzaam’ was uitgevonden, was zij al in actie om verspilling een halt toe te roepen. Mijn tante zocht naar creatieve oplossingen om de afvalberg binnen de perken te houden. Per 1 januari wordt het vrijelijk weggeven van plastic tasjes in winkels gestopt en zullen we ervoor moeten betalen. Goede ontwikkeling, maar jammer voor mij, want indachtig mijn tante kregen ze bij mij een tweede leven als pedaalemmerzakjes. Het bevorderen van duurzaamheid is vaak creatief denken, wat kan leiden tot verrassend simpele oplossingen.

Ik vind het zelf altijd zonde om mijn kerstboom zo bij de vuilnis te zetten, als hij nog gewoon goed is. Dat is vaak het geval want ik ben altijd heel laat met het kopen van een kerstboom. Ik gebruik ze dan na de kerst als vogelvoerboom. De boom parkeer ik buiten, de versiering verruil ik voor pindaslingers en vetbollen en zo is de boom nog tot het voorjaar een feest voor de vogeltjes. Ik hoorde dat olifanten dol zijn op kerstbomen, en dierentuinen graag de kerstbomen krijgen als lekkernij voor deze dikhuiden. Wie heeft het ooit verzonnen om een kerstboom aan een olifant te voeren? Dat moet een creatieve denker zijn geweest! Het toppunt van kerstbomen-verspilling las ik in de NRC. Hierin staan columns onder de naam ‘Ik’, waarin lezers van de krant opvallende gebeurtenissen beschrijven. Ik lees ze altijd graag: ze zijn vaak leuk en letterlijk uit het leven gegrepen. Afgelopen kerst stond er eentje in onder de titel ‘kerstbomen’. Een schrijfster vertelde dat op verzoek van de verkoper van kerstbomen vlak voor kerstmis een vuilniswagen langskwam, om het restant op te halen. Dat ging om zo’n vijftig bomen, allemaal nog prima, maar niet verkocht. De verkoper zag geen gelegenheid een boedelbak te gebruiken om de bomen bij de voedselbank af te leveren. Ook de gemeente kon geen oplossing bieden voor deze megaverspilling. Een beetje kerstboom kost tussen de vijftig en negentig Euro. Dat zijn bedragen waarvan sommigen in de schuldsanering bijna een maand moeten leven. Gezien de voedselbank de enige groeiende bank in Nederland is, zullen veel mensen zich een kerstboom niet kunnen permitteren.

Hoe is het mogelijk dat hier nog geen oplossing voor geboden wordt? Zou het zo lastig zijn om gemeente en voedselbanken te laten samenwerken om er voor te zorgen dat het in 2016 voor iedereen kerst kan zijn? Waarom worden er geen ‘rest-kerstbomen’ geleverd aan bejaardencentra, die door de bezuinigingen in de zorg moeten beknibbelen op pretjes? Aan kindertehuizen, blijf-van-mijn-lijf huizen, vluchtelingencentra? Waarom geen tijdelijke kerstbomenbank met gebruik van dezelfde regelgeving als voor kleding- en voedselbanken? Daarna kunnen ze altijd nog dienstdoen als vogeltjesvoerboom, of als snack voor olifanten!

Vanzelfsprekend heeft zoiets voorbereiding nodig en is een dergelijke actie niet op stel en sprong geregeld. Denk aan opslag, veiligheid, inzet van vrijwilligers bij het uitdelen, vervoer, vergunningen, communicatie/PR….. Gelukkig hebben we nu alle tijd om te kijken of olifanteetkerstboomwe hiervoor een oplossing kunnen vinden. Creatief denken is volgens mij de sleutel voor het zoeken naar antwoorden. Mijn tante waste plastic zakjes af en men vond dit ‘raar’. Maar ze had wel een punt. Misschien was de eerste keer een kerstboom voeren aan een olifant ook wel ‘raar’. Het bleek een goede oplossing voor afgedankte kerstbomen! Raar kan ook een goede oplossing betekenen. Dus is een jaarlijkse kerstbomenbank echt zo’n raar idee?

Liesbeth

Floppie

IN KORT BESTEK     December 2015

Floppie

Hij is weer op de televisie. De reclame van een webwinkel waar je alles kunt krijgen voor de kerst. Voor de verschrikte ogen van een schattig konijntje wordt de tafel gedekt. In de keuken slijpt de moeder een groot vleesmes. Gelukkig loopt het voor dit konijntje goed af. De webwinkel levert blijkbaar ook konijnenvilla’s en dat is het kerstcadeau voor het lieve beestje.
Wij aten vroeger thuis altijd kalkoen met kerst, nooit konijn of ander wild. We waren met een groot gezin en aanhang, dus mijn moeder bestelde ieder jaar het grootste exemplaar dat ze kon krijgen. Vlak voor kerstmis ging zij met mijn vader per auto naar de poelier om de loodzware kalkoen op te halen. Mijn moeder was een voortreffelijke kokkin en besteedde aan het kerstmaal veel aandacht. Zij vulde de kalkoen op traditionele wijze met kastanjes en naaide hem dicht met keurige steekjes. De opmerking dat we konden zien dat zij op een operatiekamer had gewerkt was met kerst een al even traditionele grap.

Toen ik een stuiterende puber was leken alle kerstdiners op elkaar en duurden ze vooral veel te lang. En, eerlijk gezegd, ik hield helemaal niet van kalkoen. Onwrikbare tradities zijn voor veel pubers voornamelijk saai en ze konden destijds ook voor mijn part afgeschaft worden.
Tijdens één kerstdiner kwam mijn stille wens onverwacht in vervulling. De kalkoen lag op zijn zilveren schaal, en mijn moeder begon het vlees in dunne plakken te snijden. Een weeïg  zoete geur vulde de kamer. Het beest bleek niet goed diepgevroren te zijn geweest en was in de oven door de warmte aan de binnenkant gaan bederven. Ik had met mijn moeder te doen, ze was de hele dag in de keuken in de weer geweest. En, naar nu bleek, voor niets. En waar laat je zo’n groot en bedorven beest in vredesnaam?
Mijn broers hebben de kalkoen in de tuin gezet en de volgende dag begraven. Zelfs de hongerige, half verwilderde, katten die bij ons in de buurt rondzwierven piekerden er niet over om een hap te nemen.

Die gedenkwaardige kerstmaaltijd bakten we omfloppieeletten met spek, kruiden en kaas. Hoe ellendig ik het ook voor mij moeder vond, voor mij werd het één van de verrassendste, leukste en lekkerste kerstdiners die ik mij kon herinneren.

En terwijl ik dit schrijf schaam ik mij een beetje over mijn voorrecht, want hoeveel overvloed moet een mens hebben om blij te zijn met minder?Misschien een mooie overdenking voor kerstmis….

Liesbeth