Goede voornemens

Gelukkig nieuwjaar
Blijkbaar is januari geschikt voor het hebben van goede voornemens, en – als je serieus bent – er wat mee te doen. Sportscholen en Weight Watchers doen fantastische aanbiedingen, middeltjes om te stoppen met roken en afvallen kun je met korting uitproberen. Ikzelf begrijp dat nooit zo, het begin van het jaar zijn gevoelsmatig natuurlijk 365 ‘schone’ dagen voor de boeg, een nieuw begin. Maar kun je niet iedere dag opnieuw beginnen? Verandering begint volgens mij bij bewustwording, en niet omdat op 1 januari toevallig een nieuw jaar begint. Zo, dat is eruit!

Het boek van Allen
Allen Carr, schrijver van het boek over stoppen met roken, gaat hier eigenlijk over. Iedereen weet dat roken ongezond is, geen enkel voordeel oplevert en dat het veel geld kost. Eigenlijk schrijft Allen een boek vol met alles wat we al weten. Soms wat prekerig en erg Amerikaans – geeft hij, hoe dan ook, wèl een boodschap!   Maar waar blijft die trigger, die verandering in ‘mindset’, het signaal om de knop om te draaien? Wanneer is valt het, zelf te kiezen, goede moment om te stoppen? Is het boek zelf bedoeld als trigger of ligt bewustwording geheel bij jezelf? Naar mijn idee moet je openstaan voor signalen om ze te kunnen ervaren en vervolgens de moed hebben om er wat mee te doen. Dat is nogal wat.

Toen ik het boek had gelezen dacht ik: ‘Allen, je hebt helemaal gelijk, en je vertelt me niets nieuws – zelfs niet dat de behoefte aan roken grotendeels tussen de oren zit’. Maar hij zette wel iets in werking…

Het kuchje van de dominee
Mijn vader was jaren lang een verstokt roker: twee pakjes Peter Stuyvesant Rood per dag. Dag in dag uit, jaar in jaar uit. Stoppogingen mislukten (Allen Carr had zijn boek nog niet geschreven…). Voor mijn vader was de bewustwording een feit, door een opmerking die iemand plaatste. Vanwege zijn werk deed hij huisbezoeken en toen hij ergens aan wilde bellen, zag hij dat de voordeur al openstond. ‘Zagen jullie me al aankomen?’, vroeg hij. Het antwoord was nee, ze hóórden hem al aankomen: ‘dat is het hoestje van de dominee’. Op die dag heeft mijn vader geen sigaret meer aangeraakt, en dat de rest van zijn leven ook niet meer gedaan. Mijn moeder – zij rookte minder, maar toch ook stevig – is vanzelf daarna ook gestopt met roken. Het ‘gezelschaps-element’ was verdwenen.

Postpaard
Hijgend als een postpaard stond ik in de trein naar den Haag, die ik strompelend was binnengevallen. Om hem te halen was ik de trappen naar het perron opgerend. Wat een klus! Het idee begon te ontwaken om eens wat meer aan mijn gezondheid te doen.

Druppel die de emmer deed overlopen was dat ik tijdens een wandeling op zoek ging naar een rokertje en tijdens het graven in mijn tas mijn autosleutels verloor. Door een wonderbaarlijke samenloop van omstandigheden vond ik ze uren later in het stikdonker weer terug. Niet mijn rommeligheid, mijn overvolle kleine tasje, maar de sigaren kregen de schuld. Die avond rookte ik ritueel mijn laatste en ging ik met kleine moeite mijn eerste week door. In week twee vatte ik griep. Zo zijn de eerste twee weken, volgens Allen Carr de moeilijkste, voorbij gevlogen. Hopelijk hoef ik geen blog te wijden aan een zwak moment…..

Liesbeth van der Bilt