EiEi

ei-5478Geïnspireerd door het voorjaar en de romantiek die is ontstaan tussen mijn parkietjes in de volière, heb ik besloten deze column te wijden aan eieren.

Als symbool van vruchtbaarheid – schepping en wedergeboorte – is het ei onverbrekelijk verbonden aan Pasen. Behalve dat is het ei een goede aanvulling op je voedingspatroon, m.n. als je geen vlees eet. Rijk aan vitamine B-12 (goed voor aanmaak van rode bloedcellen en het zenuwstelsel) en ijzer, natuurlijk eiwitten en kalk. Het eigeel schijnt trouwens rijk te zijn aan cholesterol, wat minder gunstig in relatie tot hart- en vaatziekten.

Lange tijd maakten vier pikzwarte Antwerpse baardkrieltjes deel uit van ons huishouden. Er waren er vier, en ze waren genoemd naar de dames van het koningshuis. Ze hadden allemaal hun eigen karaktertje. De hoofdkip heette vanzelfsprekend Beatrix, toen nog aan het roer van het Koningshuis. Ook onze Bea had de onbetwistbare leiding. Zij bewaakte de eieren met zoveel vuur dat wij een tuinhandschoen moesten gebruiken om ze onder haar gat vandaan te halen. Zij bemoeide zich waarschijnlijk ook met de eieren van haar collega’s. We hadden verder nog Maxima, Mabeltje en Laurentien. Mabeltje was een echte netwerkster: zij ging er regelmatig op uit om de buurt te verkennen. Het kleinste gaatje in de ren was voor haar het teken om op de koffie te gaan bij de buren.

Eigenlijk zijn Antwerpse Baardkrieltjes sierkippen en geen legkippen, maar algauw namen wij in plaats van bloemen een doosje verse eieren mee op visite. Iedereen vond het fantastisch! Bij recepten moest ik altijd vermenigvuldigen met 2, want krielkipjes leggen ook krieleitjes.

De dames begonnen – zoals alle vogels – in het voorjaar met hun activiteiten en bouwden die eind september af. Zo kwam het dat wij alleen in de koude seizoenen nog eieren kochten in de supermarkt. Op een gure wintermiddag stond ik voor het schap van de supermarkt: mais-eieren, meergranen-eieren, vrije-uitloop- eieren. En allemaal helemaal biologisch! Biologisch wil zeggen: ‘volgens de natuur tot stand gekomen of geproduceerd’. Biologische productie betekent dat hierbij zoveel mogelijk rekening wordt gehouden met milieu, dier en mens (bron: voedingscentrum).

Een oudere dame stond naast mij en zei: ‘tsja wat moet je nou kiezen, wat is nou het beste? Ze zijn allemaal biologisch verantwoord’. En, sorry, ik kon het niet laten. Ik vertelde haar dat er in het hele schap helemaal geen ei te vinden was dat op een natuurlijke manier was gelegd. In de winter leggen vogels toch helemaal geen eieren? Ze keek me verbaasd aan en bekende mij dat ze er zo nog nooit tegenaan gekeken had. Ik vertelde haar dat ik kippen had en uitsluitend in de koude seizoenen eieren kocht. De ‘commerciële’ kippen worden door het kunstmatig in stand houden van het legseizoen in de maling genomen en leggen dus ook in de koude seizoenen door. Als mens zou je van de leg raken, zo’n rustperiode is er toch niet voor niets? Om mijn betoog kracht bij te zetten zei ik:’in mei leggen alle vogels een ei’ en voelde mij meteen schuldig over mijn gepreek. Ik doe toch zelf net zo hard mee aan onnatuurlijke productie? Maar zoals jullie al weten (en de dame in de supermarkt nu ook): ik ben niet Roomser dan de Paus. Gelukkig maar!

 

Liesbeth

Arisme

vis eten Onze gezellige vaste woensdagavond-maaltijd krijgt een iets andere opzet. Henk, keukenprins en vegetarisch kok, zal ééns per maand een volledig vegetarische maaltijd koken, en er komt een keuzemenu met vlees, vis of vegetarisch. Daar worden we blij van! Henk toont aan dat vegetarisch eten absoluut niet saai hoeft te zijn en heel veel meer is dan noten knagen.Hij heeft zijn sporen verdiend bij het Lachende Varken. Het restaurant heeft helaas de deuren moeten sluiten, maar gelukkig kunnen wij nog steeds genieten van zijn kookkunsten! Ikzelf eet geen vlees, maar dat maakt mij nog geen vegetariër. Ik eet namelijk wel vis, en daar zit hem de kneep. In de vijftiger en zestig jaren was verzuiling een begrip. Je wist waar je bij hoorde en als je het niet wist, dan wist een ander het wel. Soms blijkt Nederland nog steeds dol op hokjesplaatserij, zeker waar het om ‘arisme’gaat. Als niet-echte vegetariër loop je ook in 2016 bekant het risico van een identiteitscrisis. Mijn vader, jurist in hart en nieren, drukte mij een aantal jaren geleden met de neus op de feiten. Ik zei hem dat ik vegetariër was, maar wel vis at. Hij antwoordde kort en bondig dat ik dan ook geen vegetariër was, en ja – hij had een punt. Maar wat was ik dan wel, behalve inconsequent?

Lieve lezers, ik weet het: ook het eten van vis is discutabel, want ten behoeve van mijn bordje wordt nog altijd een dier geofferd. Visvangst is alles behalve milieuvriendelijk, vervuiling van de zee is terug te vinden in de vis die we eten en overbevissing bedreigt soorten. Onlangs was het sombere nieuws op TV en in de krant: over een aantal decennia vinden we meer plastic dan vis in onze zeeën! Wat betreft vegetarisme is het vlees zwak bij mij: ik ben dol op vis en zou het niet kunnen en willen missen. Ik sus mijn bezwaarde geweten met het idee dat vissen in ieder geval een leuker leven hebben gehad dat plofkippen en kistkalveren en alleen daarom al gezonder is. Bij veel mensen bestaat verwarring over wat vegetarisme nou precies is, wat veganisten doen en laten en hoe het zit met dierlijke producten als melk en eieren. En dan maak ik het mijzelf nog lastiger door wel vis te eten maar geen vlees. Ik ging maar eens op onderzoek uit om te kijken welke vormen van ‘arisme’ er nou eigenlijk bestaan en kwam op de volgende vormen: Eet een vegetariër helemaal geen dieren, dus ook geen vis, maar nog wel eieren en melk produkten, dan valt deze onder de groep van lacto-ovo vegetariërs. Ovo is Latijn voor ei, en lacto vindt je terug in lactose, de Latijnse benaming voor melksuiker. Total-vegetariërs laten al het eten en drinken staan waar een dier aan te pas is gekomen. Boter, kaas en eieren is voor hen geen spelletje maar net als vlees en vis een serieuze zaak. Hoewel de groep van total-vegetariërs vaak wordt verward met veganisme, zit er tussen deze levenswijzen wel degelijk verschil. Een veganist gebruikt geen enkel dierlijk produkt. Behalve dat zij total-vegetarisch eten, zullen zij bijvoorbeeld ook nooit wol, bont, zijde of leer dragen. In tegenstelling wat veel mensen denken, is vlees eten in de macrobiotiek wel toegestaan.

En wat ben ik dan eigenlijk, met mijn vrije interpretatie van de regels? Ik ben pescotariër of sjiek gezegd: pescanist. Het woord is afkomstig van het Latijnse pesce: vis. Ohnee, ik ben een lacto-ovo-pescetariër, nog sjieker ! Ik eet namelijk ook kaas en eieren, zij het om gezondheidsredenen beperkt. Gelukkig! Ook op mij past een etiket!

Liesbeth