Floppie

IN KORT BESTEK     December 2015

Floppie

Hij is weer op de televisie. De reclame van een webwinkel waar je alles kunt krijgen voor de kerst. Voor de verschrikte ogen van een schattig konijntje wordt de tafel gedekt. In de keuken slijpt de moeder een groot vleesmes. Gelukkig loopt het voor dit konijntje goed af. De webwinkel levert blijkbaar ook konijnenvilla’s en dat is het kerstcadeau voor het lieve beestje.
Wij aten vroeger thuis altijd kalkoen met kerst, nooit konijn of ander wild. We waren met een groot gezin en aanhang, dus mijn moeder bestelde ieder jaar het grootste exemplaar dat ze kon krijgen. Vlak voor kerstmis ging zij met mijn vader per auto naar de poelier om de loodzware kalkoen op te halen. Mijn moeder was een voortreffelijke kokkin en besteedde aan het kerstmaal veel aandacht. Zij vulde de kalkoen op traditionele wijze met kastanjes en naaide hem dicht met keurige steekjes. De opmerking dat we konden zien dat zij op een operatiekamer had gewerkt was met kerst een al even traditionele grap.

Toen ik een stuiterende puber was leken alle kerstdiners op elkaar en duurden ze vooral veel te lang. En, eerlijk gezegd, ik hield helemaal niet van kalkoen. Onwrikbare tradities zijn voor veel pubers voornamelijk saai en ze konden destijds ook voor mijn part afgeschaft worden.
Tijdens één kerstdiner kwam mijn stille wens onverwacht in vervulling. De kalkoen lag op zijn zilveren schaal, en mijn moeder begon het vlees in dunne plakken te snijden. Een weeïg  zoete geur vulde de kamer. Het beest bleek niet goed diepgevroren te zijn geweest en was in de oven door de warmte aan de binnenkant gaan bederven. Ik had met mijn moeder te doen, ze was de hele dag in de keuken in de weer geweest. En, naar nu bleek, voor niets. En waar laat je zo’n groot en bedorven beest in vredesnaam?
Mijn broers hebben de kalkoen in de tuin gezet en de volgende dag begraven. Zelfs de hongerige, half verwilderde, katten die bij ons in de buurt rondzwierven piekerden er niet over om een hap te nemen.

Die gedenkwaardige kerstmaaltijd bakten we omfloppieeletten met spek, kruiden en kaas. Hoe ellendig ik het ook voor mij moeder vond, voor mij werd het één van de verrassendste, leukste en lekkerste kerstdiners die ik mij kon herinneren.

En terwijl ik dit schrijf schaam ik mij een beetje over mijn voorrecht, want hoeveel overvloed moet een mens hebben om blij te zijn met minder?Misschien een mooie overdenking voor kerstmis….

Liesbeth