Weggooicultuur

kerstboom-7845Een tante van mij bewaarde de papieren zakjes die ze in winkels kreeg in een keukenla. Voor hergebruik. Plastic zakjes van bakker en slager spoelde zij uit en hing zij aan de waslijn te drogen. Er was al genoeg afval, was haar mening. Mijn tante was een niet-alledaagse persoonlijkheid en haar bijdrage aan duurzaamheid zagen veel mensen als een deel van haar excentrieke gedrag. Maar mijn tante was haar tijd ver vooruit. Lang voordat het woord ‘duurzaam’ was uitgevonden, was zij al in actie om verspilling een halt toe te roepen. Mijn tante zocht naar creatieve oplossingen om de afvalberg binnen de perken te houden. Per 1 januari wordt het vrijelijk weggeven van plastic tasjes in winkels gestopt en zullen we ervoor moeten betalen. Goede ontwikkeling, maar jammer voor mij, want indachtig mijn tante kregen ze bij mij een tweede leven als pedaalemmerzakjes. Het bevorderen van duurzaamheid is vaak creatief denken, wat kan leiden tot verrassend simpele oplossingen.

Ik vind het zelf altijd zonde om mijn kerstboom zo bij de vuilnis te zetten, als hij nog gewoon goed is. Dat is vaak het geval want ik ben altijd heel laat met het kopen van een kerstboom. Ik gebruik ze dan na de kerst als vogelvoerboom. De boom parkeer ik buiten, de versiering verruil ik voor pindaslingers en vetbollen en zo is de boom nog tot het voorjaar een feest voor de vogeltjes. Ik hoorde dat olifanten dol zijn op kerstbomen, en dierentuinen graag de kerstbomen krijgen als lekkernij voor deze dikhuiden. Wie heeft het ooit verzonnen om een kerstboom aan een olifant te voeren? Dat moet een creatieve denker zijn geweest! Het toppunt van kerstbomen-verspilling las ik in de NRC. Hierin staan columns onder de naam ‘Ik’, waarin lezers van de krant opvallende gebeurtenissen beschrijven. Ik lees ze altijd graag: ze zijn vaak leuk en letterlijk uit het leven gegrepen. Afgelopen kerst stond er eentje in onder de titel ‘kerstbomen’. Een schrijfster vertelde dat op verzoek van de verkoper van kerstbomen vlak voor kerstmis een vuilniswagen langskwam, om het restant op te halen. Dat ging om zo’n vijftig bomen, allemaal nog prima, maar niet verkocht. De verkoper zag geen gelegenheid een boedelbak te gebruiken om de bomen bij de voedselbank af te leveren. Ook de gemeente kon geen oplossing bieden voor deze megaverspilling. Een beetje kerstboom kost tussen de vijftig en negentig Euro. Dat zijn bedragen waarvan sommigen in de schuldsanering bijna een maand moeten leven. Gezien de voedselbank de enige groeiende bank in Nederland is, zullen veel mensen zich een kerstboom niet kunnen permitteren.

Hoe is het mogelijk dat hier nog geen oplossing voor geboden wordt? Zou het zo lastig zijn om gemeente en voedselbanken te laten samenwerken om er voor te zorgen dat het in 2016 voor iedereen kerst kan zijn? Waarom worden er geen ‘rest-kerstbomen’ geleverd aan bejaardencentra, die door de bezuinigingen in de zorg moeten beknibbelen op pretjes? Aan kindertehuizen, blijf-van-mijn-lijf huizen, vluchtelingencentra? Waarom geen tijdelijke kerstbomenbank met gebruik van dezelfde regelgeving als voor kleding- en voedselbanken? Daarna kunnen ze altijd nog dienstdoen als vogeltjesvoerboom, of als snack voor olifanten!

Vanzelfsprekend heeft zoiets voorbereiding nodig en is een dergelijke actie niet op stel en sprong geregeld. Denk aan opslag, veiligheid, inzet van vrijwilligers bij het uitdelen, vervoer, vergunningen, communicatie/PR….. Gelukkig hebben we nu alle tijd om te kijken of olifanteetkerstboomwe hiervoor een oplossing kunnen vinden. Creatief denken is volgens mij de sleutel voor het zoeken naar antwoorden. Mijn tante waste plastic zakjes af en men vond dit ‘raar’. Maar ze had wel een punt. Misschien was de eerste keer een kerstboom voeren aan een olifant ook wel ‘raar’. Het bleek een goede oplossing voor afgedankte kerstbomen! Raar kan ook een goede oplossing betekenen. Dus is een jaarlijkse kerstbomenbank echt zo’n raar idee?

Liesbeth